Mijn oortjes bungelen en Paulien Cornelisse praat nu vrolijk verder tegen de tegels van het perron. Ik kijk om me heen en vraag me af wie er allemaal in de oren van mijn medepassagiers klinken. Vroeger luisterde ik gesprekken af in de trein, maar die zijn er eigenlijk niet meer. Nu luister ik podcasts. Op de fiets, tijdens een wandeling of zelfs onder de douche. De podcast lijkt de ideale partner voor bijna alle situaties. Bijna, want de combinatie met tv-kijken botert niet zo. De luistershow heeft zich langzaam maar zeker in mijn leven genesteld. Een gelukkige symbiose? Ik twijfel nog. Volgens Spotify zijn er inmiddels meer dan 2 miljoen podcast-kanalen, een verviervoudiging ten opzichte van 2018. Een verhaaltje voor het slapen gaan, Spaans leren, de vogels in je tuin herkennen. Roept u het maar. Het assortiment van ijssalons is er niks bij. Voor inspiratie kun je zelfs een heus podcast-festival bezoeken, het klinkt misschien wat niche, maar je ‘hoort’ er al snel bij. De podcast is dus alomtegenwoordig. En net als met humus, dat was er ook ineens, is een wereld zonder haast ondenkbaar geworden. Toch is het pas 3 jaar geleden dat ik mijn eerste podcast luisterde. Ik ging met de bus naar Cornwall, een rit van bijna 20 uur. Op aanraden van mijn broertje begon ik met casten. Dat beviel erg goed. In Brussel leerde ik over de watercrisis in Mexico, net voorbij Londen maakte ik kennis met de sektarische Bhagwan-beweging en in de ochtendgloren van de countryside kreeg ik een analyse van vitamine-supplementen. Sindsdien is mijn relatie tot podcasts intiemer geworden. Laatst nog beleefde ik een nachtelijk avontuurtje met mijn podcast. Het was 4.30 ’s nachts en ik schrok wakker van een stem die vertelde over stigma’s in onze samenleving. Verward zette ik stem uit. Nu even niet. Kort daarna begon het op te vallen, de relatie kreeg parasitaire trekjes. Ik spendeerde een avond met een gezelschap, kende vrijwel niemand écht, en kon maar matig aanhaken bij de gesprekken. Toen popte het op, de fantasie, ik zou nu ook een podcast kunnen luisteren. Ik voelde me net een junk verlangend naar een shot, een shot-cast in mijn geval. Ik vraag me af of ik de enige ben met deze hevige hang naar podcasts. Wellicht is het nog taboe. Het zou fijn zijn als iemand daar eens een programma over zou maken. Of beter nog, een podcast.