top of page


studio 1.21
schrijfstudio
writing studio
korte verhalen - Aukelien
Elk jaar besteden we in groep 7 aandacht aan de week van de lentekriebels. Als juf leg ik elke dag met plezier talloze dingen uit, maar de lessen in deze week zijn misschien wel mijn favoriet. Beetje bij beetje, want het giechelgehalte ligt hoog, praat ik met twintig 11-jarigen over de liefde en alles wat hierbij komt kijken.
De school waar ik werk telt weinig witte kinderen. De meeste leerlingen zijn geboren in Nederland, maar de meeste ouders niet. Dit betekent dat alle lentekriebel-onderwerpen thuis over het algemeen niet worden besproken. Kijken we een film in de klas en kust Aladin op het eind prinses Jasmine, dan schieten alle handen naar de ogen en alle hoofden de andere kant op. Dit maakt het praten over liefde en gevoelens lastig, maar in de Lentekriebelsweek openen we voorzichtig dit onderwerp.
Naar mijn mening is het belangrijk dat leerlingen alles kunnen vragen. Vanaf een jaar of 10 beginnen bij sommige kinderen de hormonen al te stromen. Ze worden voor het eerst zelf verliefd of ontwikkelen op zijn minst nieuwsgierigheid naar wat dat nou eigenlijk allemaal is: verliefd zijn, zoenen, seks en verkering. Ik kon thuis altijd alles vragen, maar in veel gezinnen is dat niet het geval. Juist voor deze kinderen is het van belang dat er op school aandacht wordt besteed aan dit onderwerp. En die taak neem ik met liefde op me.
Achter in de klas staat nu een doos met een gleuf in het deksel. Hier kunnen de leerlingen, anoniem, vragen inleveren. Binnenkort leeg ik die doos en zal ik alle vragen beantwoorden. Een enkele leerling stopt met een groots gebaar en een ‘dat doe ik gewoon’-blik een briefje in de doos, maar de meeste leerlingen doen het stiekem tijdens het jassen pakken voor de pauze of net na de bel, als het lokaal is leeggestroomd.
De doos staat er nog wel even, maar gister heb ik stiekem al even gekeken naar de briefjes. “Hoe weet je het als iemand met je wil zoenen?” “Vanaf hoe oud kan je seks hebben?” “Als je verliefd bent, moet je dan zoenen of mag het?” “Wordt iedereen verliefd als ze puber zijn?” Pittiger dan dit worden de vragen niet. Ook daarom is het mijn lievelingsweek. De brutale puberhormonen domineren soms het schoolplein en de klas, maar in deze week zijn ze weer mijn kleintjes. a new question go to app settings and press "Manage Questions" button.
Columns
De grauwe gezichten van de anderen keken allemaal met dezelfde uitdrukkingsloze blik naar Hans. Tergend langzaam waren zijn vingers bezig om het plakband los te peuteren. Ik kromp ineen toen hij het cadeautje naar zijn mond bracht en zijn gele, kromme tanden ontblootte om een poging te doen het plakband los te bijten. Toen ook dit niet leek te werken, sabbelde hij wat na en spuugde een stukje plakband uit. Tante Trees deed alsof ze niet had gezien dat het stukje plakband op haar dijbeen was blijven kleven. Om dit erbarmelijke feit te verbloemen probeerde Tante Trees het kringgesprek weer op te starten.
“Ik heb van deze feestelijke gelegenheid gebruik gemaakt om flyers van mijn pottenbakkerij mee te nemen. Ik hoop dat ik binnenkort mijn potten door heel Naarden-Bussum kwijt kan” verkondigde ze.
Lieve help, we waren aanbeland bij het moment dat die achterlijke schepsels van haar het hoofdonderwerp van de kring moesten worden. Meestal wist Tante Trees al bij binnenkomst haar kleipotten onder de aandacht te brengen. Ze had zich nu blijkbaar weten in te houden, maar er was uiteraard geen ontkomen aan.
Ik probeerde me te onttrekken aan haar schelle stem door me op mijn omgeving te concentreren. Het aangevreten stukje taart en mijn lauwe koffie staarden me onuitnodigend aan. De droge smaak van wat een knapperige taartbodem had moeten zijn, had ik niet kunnen wegwerken met de dot slagroom, waar nu alleen nog een in elkaar gezakt hoopje witte smurrie van over was. Er stond wel een schaaltje met ontkroonde aardbeien op de salontafel, maar die stond helemaal aan de andere kant van de kring. En daar zat Hans nog steeds knisperend en knerpend zijn cadeautje uit de pakken. Dus liet ik het maar.
Korte verhalen
Basiscursus
Kilometer 21: De eerste helft zit erop en ik herinner me nog hoe goed ik me voelde, alsof m’n benen alles aan konden. Maar met de kilometers, vervloog ook dat gevoel. Weet je nog die berg, die slechts een heuvel bleek te zijn? En dat vieze water… Wie serveert er bruisend water met een smaakje tijdens een marathon? Lagen daar nou suikerklontjes op die tray? Had dat niet dextro moeten zijn?
Kilometer 39: álles doet pijn. De finish zo dichtbij maar ook nog zo ver weg. Wetende dat na de brug het 40 kilometer bord staat en dan nog maar 2 kilometer. Brug, check. Onze supporters zien. M’n ogen prikken en m’n adem stokt. Ik kan niet gaan huilen, dan raakt m’n ademhaling overhoop. Vaag hoor ik ‘Energie’ maar het dringt niet echt tot me door. Dan de bocht, daar staat de poort! Dit is het moment, de laatste meters. Ik pak m’n telefoon en zet ons nummer op. Ronnie Flex voelt onze Energie en daardoor voelen wij dat ook weer een beetje. De poort komt steeds dichterbij, de laatste meters. En dan zien we het. Op het kilometer bord aan de zijkant staat in grote letters 42KM. Minutenlang leefden we toe naar die poort om er alleen maar achter te komen dat we nog 195 meter verder moeten lopen. 195 meter, 1 minuut en 10 seconde verwijdert van ons doel. De deceptie wil zich van ons meester maken. We rennen door. Strompelen door. We horen onze namen. Ronnie is inmiddels opnieuw begonnen. De laatste meters, nu echt. Je pakt m’n hand. Met het laatste beetje energie duwen we onze armen de lucht in. De finish, de ontlading, de tranen, de omhelzing. We hebben het gered: 42,195 kilometer aan elkaars zijde.
columns, korte verhalen & basiscursus schrijven
door Aukelien Weverling

Ook een schrijfcursus volgen bij Aukelien? In april start een nieuw cursusblok! Bekijk hier alle schrijfcursussen >>
bottom of page

